Weblog

Als ik boos ben...

Door sommige dingen laat ik me diep kwetsen. Zaken van het hart. Zaken van vertrouwen. Zaken van mensen waar ik groot respect voor heb en hoge verwachtingen bij heb.

En als het dan zover is en ik me gekwetst voel, reageer ik als een gewond roofdier. Furieus, vechtend en klauwend, uit op bloed en doodslag.

En bijgevolg doe ik domme dingen.

Waar ik dan later weer berouw over heb.

De afgelopen twee entries in mijn blog waren daarvan een uitvloeisel, precies van dat mechanisme. Aan de mensen die het hebben gelezen wil ik zeggen: het spijt me dat jullie getuige moesten zijn van mijn onmacht mezelf te beheersen als ik me gekwetst voel en boos word. Mijn excuses daarvoor.

Met Rients en Willem handel ik dit verder persoonlijk af. Niet leuk om te moeten doen, maar wel noodzakelijk. Dat weet ik.

Verder heb ik besloten om voorlopig dit weblog niet te actualiseren. Tot ik ook betere controle heb over wat ik wanneer publiceer en wat ook niet, is dit voor mij een minder geschikt medium. Laat ik mezelf de ruimte geven om eerst verder te groeien. In stilte ditmaal.

Stilte... een nieuw medium.

Voel ik nou dat ik daar bang voor ben?

BONNO MU JIN SEI GAN DAN _/|\_

Datum	maandag 09 november 2009
tijd (gmt+2)	09:10
Tags	boosheid 'ondoordacht handelen' berouw stilte
Permalink	200911090910.Als_ik_boos_ben.html
Meer	Archief

Elektronisch Bedelen

Het publiceren van mijn bedelpagina, nu enige tijd gelden al, vond ik niet eenvoudig. Bedelen... Wie doet dat nou? Hoe doe je dat überhaupt?

Na de eerste twee donaties, meteen de dag dat de pagina in de lucht ging, bleef het stil. Tot gisteren. Opeens kreeg ik honderd euro van een gulle gever. Tranen sprongen in mijn ogen. Wat een mooie gift. Wat een gul hart.

Tegelijk kreeg ik de tip om donatie via Paypal mogelijk te maken. Betalingen via Paypal gaan vlug, zijn veilig voor betaler en ontvanger en zijn eenvoudig uit te voeren. Dat vond ik nou nog eens een hele slimme tip. Meteen gisteren heb ik een button voor Paypal aangemaakt en opgenomen op een aantal pagina's.

Vanmorgen heb ik ook een aparte internetspaarrekening geopend waar ik de bedragen van de donaties op verzamel. Of ze nou via een bankoverschrijving binnenkomen of via Paypal, zo is het gedoneerde geld echt gemerkt en blijft het apart van mijn normale rekening courant of normale spaarrekening.

€134,42 Staat er nu op. Met een glimlach kijk ik naar dat bedrag. Zo'n tienduizend euro zal nodig zijn om het jaar verantwoord te kunnen financieren. Nog €9.865,58 waarin niet met zekerheid is voorzien. Ik heb nog wat te doen voor ik kan vertrekken.

Dat is je karma volgens Rients Ritskes. Je bent er nu nog niet aan toe. Sparen, giften, onverwachte inkomsten uit wellicht een erfenisje... Wie weet hoe het gaat lopen? Wie weet?

Ondertussen: voel je vrij om te geven. Dana is een groot goed voor Boeddhisten. Dankbaarheid ook. En ik zal dankbaar zijn.

Datum	donderdag 05 november 2009
tijd (gmt+2)	12:17
Tags	dana hatsu bedelnap Zen-klooster bedelen sparen
Permalink	200911051217.Elektronisch_bedelen.html
Meer	Archief

Rood

Iemand die niet van zichzelf houdt, kan geen Zen-leraar zijn. zegt Rients. En, oeh, wat meent hij dat serieus. Het snijdt dwars door me heen. Ík hou van jou, Barbara. vervolgt hij met zijn typische Friese tongval, diepe tembre en de rollende R'en in mijn naam. Mijn maag krimpt ineen. Wanhopig poog ik om ieder per ongeluk contact tussen onze jasmouwen te vermijden, al moet ik er struikelend voor voortgaan, meer naast het smalle pad dat we samen lopen, dan er op.

Hij kent me niet denk ik bij mezelf. Als hij me zou kennen, werkelijk zou kennen, zou hij niet van me kúnnen houden. Zoals het mijzelf ook onwaarschijnlijk voorkomt dat ik ooit onvoorwaardelijk van mezelf zou kunnen houden. Hoe zou ik kunnen? Wetende? Wetende dat ...

Ik heb dingen gedaan in mijn leven. Nare dingen. Twintig jaar geleden, vijfentwintig, achtentwintig jaar geleden. Onuitwisbaar zijn ze in mijn geheugen gegrift. Een brok van spijt, schaamte en ellende overvalt me, steeds als ik er aan terugdenk. Bij mijn buigingen, vandaag, gisteren, de hele week al, druk ik berouwvol mijn hoofd tegen de vloer en vind ik het moeilijk om weer overeind te komen. Tranen lopen langs mijn gezicht.

Ik hou van jou. Een mantra die quite haunting is voor me. Als ik hem gebruik op mijn kussen of tijdens het reizen, de kralen van mijn nenju tussen mijn duim en vinger voort bewegend, raak ik intens verdrietig. Ik zou terug willen kunnen gaan in de tijd om schade te voorkomen of te herstellen. Om schuld te bekennen en straf te ondergaan.

Ik hou van jou. Ik brand vanbinnen. Hoe ga ik mezelf vergeven? Hoe heel ik van self inflicted wounds? Hoe accepteer ik grove fouten van mijzelf? Hoe zie ik door de imperfectie heen zonder verwijt? Hoe kijk ik mezelf aan? En vanuit mijzelf en mijn fouten en mijn imperfectie, hoe kijk ik naar andere mensen? Kan ik ze aankijken en zeggen Ik hou van jou?

Oefen maar op mij zei Rients. En daar stonden we, midden in het bos. Hij afwachtend, mij aankijkend, armen langs zijn lijf, kwetsbaar in zijn ontvankelijkheid. Ik draalde, aarzelde. Ik denk niet dat ik dat tegen iemand heb gezegd ooit. Ik wilde weg. Weg hier! Weg uit het moment. Met een ruk wendde ik mijn hoofd af. Ik kan het niet. Ik liet hem daar staan. Eigenlijk liet ik hem barsten. Hij kan wel tegen een stootje, maar ik vond het niet leuk. Naar mens dacht ik bij mezelf.

Rients hield de rode draad goed vast. Rood is de kleur van de liefde. Rients is uitzonderlijk spontaan. Niet alleen in ons gesprek, maar eigenlijk altijd, voor zover ik hem heb kunnen waarnemen. Nooit heb ik daarbij de indruk dat een woord of gebaar toevallig is. Steeds weer blijkt hij uiterst zorgvuldig en doelgericht te zijn. Who's afraid of red, yellow and blue?

Iemand was er bang van. Met een mes zette hij zo'n tien jaar geleden grote horizontale halen door het rood. Niet door het blauw. Niet door het geel. Door het rood. Iemand was bang van het rood. Het rood. Bang van de liefde.

Ik begin dat te begrijpen. Liefde, onvoorwaardelijke liefde, kan ik alleen maar aan als ik mijzelf accepteer. Liefde om te ontvangen. Liefde om te geven. Liefde om te hebben. Liefhebben. Mezelf liefhebben en door mijzelf alle andere dat er is.

Misschien zou je [dat en dat] radioprogramma voor me willen uitwerken? Het is een radiouitzending van zo'n maand geleden. Een uur waarin verschillende sprekers over geluk praten. Dat kan ik natuurlijk doen, dat uitwerken.
Één jaar oude eikjes staan zich voor te bereiden op bladverlies. Kniehoog bloedrood blad rond om ons.

Bij Rients is er geen sprake van toeval en zelfs in het uitwerken van de radiouitzending bleek een zeer waardevolle les te zitten. Eigenlijk opnieuw over liefde. Liefde voor mijzelf, voor wat ik nu doe. Liefde waarme je je verbindt met activiteiten, met organisatie, met andere mensen. Steeds weer dat rood!

Ik hou van jou. En mensen waar ik van hou moeten goed voor zichzelf zorgen, zodat ze gezond blijven. Dus, huiswerk, jij gaat zeven dagen... zes van de zeven dagen per week gezond eten. Zo direct en duidelijk heb ik nog geen instructie gehad sinds ik de eerste keer op een kussentje kwam te zitten en me werd uitgelegd hoe ik mijn handen houden moest. Gezond eten. Goed voor mezelf zorgen.

Goed voor mezelf zorgen. Mezelf waardevol genoeg vinden om gezond te willen zijn en blijven.

Ik lik mijn tranen van mijn bovenlip.

Datum	zondag 25 oktober 2009
tijd (gmt+2)	16:14
Tags	liefde 'houden van' onvoorwaardelijk rood imperfectie fouten schuld vergeving
Permalink	200910251614.Rood.html
Meer	Archief

Één Verhaal

Ik heb nu mogen kennismaken met meerdere goede Zen-leraren. Het is voor mij geruststellend om te ontdekken dat ze allemaal hetzelfde verhaal vertellen. Volkomen anders omdat het over henzelf gaat. En toch helemaal hetzelfde. Er is maar één verhaal.

Nico Tydeman slaat op zijn knieën en zegt Hier gaat het om. Dít is 'De Weg'. Jiun, Roshi haalde de vraag aan What is a homeless monk? om me uit te leggen dat Dít, slaand op de borstkas, je thuis is. Je adem je anker. Wat ademt je thuis.. Tenkei, Roshi, laat me ontdekken en door zijn aanhoudende en indringende manier van vragen, ook uitspreken dat This 'Self' of me, opnieuw die hand op de borst, My Self (!), what is that? Not much. was alles waar ik mee kon antwoorden. Willem Scheepers aarzelt niet om keer op keer duidelijk te maken dat Grote Twijfel, een fundamenteel Niet-Weten, een prima plaats is om te verblijven en van uit te gaan. We kunnen niet weten wie of wat we zijn. Wat zit hier? met de hand op de borst. Wat ademt? Wíe is het die ziet, hoort, proeft, ruikt, denkt, voelt? Wíe? En tot slot Rients Ritskes die me met het geven van mijn Zen-naam, 不真, precies daar op wijst: Jíj bent het, maar je kan niet weten wat dat is!

Dít zelf, raadsel en antwoord tegelijk. Alles dat er is, startpunt en eindpunt, thuis en De Weg, zekerheid en volkomen duister. Dít is waar ik het mee moet doen. Dít is het enige antwoord op alle vragen.

Voorzichtig aan deel ik mijn voornemen om op afzienbare termijn een jaar een Zen-klooster in te gaan, met een aantal vrienden. Enerzijds omdat ik vind dat mijn vrienden recht hebben om te weten wat mijn plannen zijn. Anderzijds omdat ik toch zeker nog behoefte voel om keuzes waar ik midden in zit, te toetsen en bevestigd te krijgen van wie ik vertrouw.

De reacties die ik tot nu toe heb gekregen, liggen min of meer met elkaar in lijn. Waarom verbaast me dat nou niet. zei er één. Ergens in jouw naam staat 'Niet Half', glimlachend. Of nadenkend: Het voelt goed. Over het geheel voelt het goed.

Waarom wil je dat gaan doen? bleek de vraag te zijn die ik mezelf al talloze malen had gesteld en waar anderen toch ook wel een antwoord op zouden willen hebben. Maar dat antwoord lijk ik niet te hebben. Ik kom in de buurt van een antwoord, maar haal het steeds net niet. Want waarom wil ik dit?

Als ik met de trein tussen Gouda en Utrecht reis zie ik het landschap buiten inmiddels voor achthonderdste maal. En toch ook niet. Steeds weer zie ik het landschap voor het eerst. Een landschap van een eenvoudige en heel toegankelijke schoonheid. Een overrompelend nieuw dat me ontroert, soms tot tranen toe. In de trein waarmee ik reis, zie ik niemand die met mij naar buiten kijkt. Ik ben daarin volkomen alleen.

Ergens in het verschil tussen wat ik doe, wat ik zie, hoe ik me voel, en wat de andere treinreizigers doen, wat zij zien, hoe zij zich voelen, ergens in dat verschil zit mijn reden om naar een Zen-klooster te willen en om uiteindelijk wellicht, waarschijnlijk, ook te willen intreden. Maar wat dat verschil is? Wat die reden nou is? Wat het antwoord is op de vraag Waarom wil jij naar een Zen-klooster? Waarom wil jij uiteindelijk Shukke Tokudo doen?

Dat ben jij. zei een goede vriend van me gisteren toen we het er over hadden. Jij bent dat antwoord. Er zijn dus mensen die zonder Zen-training zomaar begrijpen waar het over gaat.

De Boeddha zei bij zijn overgaan: Wees een lamp voor jezelf. Laat onwetendheid oplossen in het licht van de wijsheid. En nu begrijp ik waarom het Noorden Heilig is. Dit zelf, raadsel en antwoord tegelijk. Thuis, De Weg, er is maar één verhaal: het donker ís het licht.

Dus niet alleen is vorm leegte. Maar vooral ook 空即是色 !

Datum	zaterdag 17 oktober 2009
tijd (gmt+2)	12:24
Tags	licht donker zelf antwoorden
Permalink	200910171224.Een_verhaal.html
Meer	Archief