Weblog

Routine

Werkdagen of weekend. Vroeg of laat. Moe of helder. Wakker of niet-wakker. Ik volg dagelijks 's ochtends en 's avonds exact dezelfde routine. Zo Mindful mogelijk. Zo geduldig mogelijk. Wat er ook gebeurt in de loop van een dag, of wat er ook gebeurd is, hij is omlijst in eenvoudig zijn.

Ochtenden

's Ochtends direct na het opstaan, meestal ergens tussen half zes en zes uur, ga ik naar de WC, open alle ramen en deuren van het huis, behalve de voordeur, geef de katten nieuwe brokken en vers water en schep ik hun twee kattenbakken uit. Dan zet ik het water op voor koffie en start mijn computer op. Vervolgens veeg ik het hele huis aan, alle vloeren boven, beneden, keuken, badkamer, slaapkamers. Ik doe het aanrecht af met nat en ik zeef het zand van de verschillende wierookbranders. Ik pak dit werk zo serieus mogelijk aan en handhaaf een hoog tempo, zodat ik niet anders kan dan er mijn volle aandacht bij houden.

Dan is het even tijd voor een moment van ontspanning en mijn eerste koffie. Ik drink mijn koffie en controleer ondertussen mijn e-mail en lees glimlachend wat mee op Twitter.com. De katten krijgen ook knuffels en andere aandacht als ze daar om komen vragen.

Daarna is het tijd voor contemplatie. Ik buig en zak op mijn knieën en ik steek een kaarsje aan bij het Boeddha-beeld in mijn huiskamer en brand er wat wierook. Ik reciteer de Hartsoetra met de slagen op een kleine bel op het juiste moment (zoals gebruikelijk bij mijn Zendo). Dan reciteer ik de Bodhisattva-geloftes drie maal. En tot slot herhaal ik mijn eigen geloftes, ook drie maal. Dan kom ik weer overeind en buig nogmaals.

Tijd voor de tweede akte. Ik trek mijn lay robe aan over wat ik ook aan heb verder, pak mijn Rakusu en een timer, pak mijn koffie, schiet in mijn slippers en ga naar de schuur. Die eenvoudige, houten schuur achter in mijn kleine tuintje is mijn privé-Zendo. En het is tijd voor mijn ochtendzit.

Ik probeer zo respectvol mogelijk een aantal rituele handelingen te verrichten rond mijn zitten. Ik buig als ik naar binnenstap (met mijn linker voet eerst), ik buig voor een mini-altaar als ik er het lampje aansteek en de wierook brand, ik buig voor ik ga zitten en ik buig aan het einde van mijn zit. Tot slot buig ik ook weer als ik ben opgestaan na mijn zit en koffie (of 's avonds thee). Ik zit vijfentwintig minuten per keer. En ik ben volop afgeleid met alle beelden en geluiden buiten mij, in mij, en ik begin steeds opnieuw met mijn focus op mijn adem, op mijn lichaam, op mijn knieën op de mat.

Na de zit drink ik mijn tweede koffie zonder van mijn plaats te komen. Dat duurt zolang het duurt. En als alles is gedaan, ruim ik de spullen op, blaas het lampje uit en sluit de schuur weer af.

Eenmaal weer binnen, gaat de routine over op wat al normaal was voor ik met Zen begon. Ik douche, kleed me aan, ontbijt, zorg dat de katten allemaal binnen zijn en ga op weg naar mijn werk. Of ik ga mijn boodschappen doen, of ik bereid me voor op een fijne wandeling of op sumi-e. Maar wat ik ook doe en wat er ook gebeurt, de dag kan al niet meer stuk.

Avonden

Al wil ik dat 's avonds nog wel eens vergeten zijn. En daar kom ik dan achter in mijn avondroutine. Het merendeel van de handelingen in de avond, zijn een herhaling van zetten. Meestal begin ik ergens tussen half tien en tien uur. Dan lig ik rond half elf á elf uur op bed.

In dat uur heb ik na wat opruimwerk alle vloeren opnieuw aangeveegd, ik heb de kattenbakken uitgeschept, de katten eten gegeven en vers water, het huis opnieuw gelucht, het aanrecht afgedaan en de WC schoongemaakt. Van gedroogde Jasmijnbloesems zet ik thee voor mezelf.

Bij de Boeddha in mijn huiskamer doe ik mijn buigingen en zak ik op mijn knieën, ontsteek ik het kaarsje en brand ik wierook. Ik herhaal mijn geloftes, ditmaal wat terugblikkend op de dag. En ik glimlach om hoe intenties soms al binnen een kwartier sneuvelen. 'Morgen weer een dag'.

En dan trek ik mijn robe aan, pak mijn Rakusu en klokje, pak mijn kop thee op, en ga opnieuw naar mijn privé-Zendo. Ik doe mijn buigingen, steek het lampje aan, brand wierook en zit. Vijfentwintig minuten zitten, in de avondlucht. In mijzelf. Opnieuw afgeleid door katten die komen spieken naar wat je aan het doen bent, een deur even verderop die dichtslaat, een lange goederentrein die passeert. Drie locomotieven, tweeënveertig wagons.

Na de zit, drink ik mijn thee op. Ik sta op, buig, blaas het kaarsje uit, doe het dekseltje op het wierookvat, ruim de boel verder aan kant en stap naar buiten. Goed sluiten, anders slaapt er weer een kat op mijn mat.

De dag is gepasseerd. Alles dat ik nog hoef te doen, is in bed stappen, slapen en morgen opnieuw proberen.

Waarom nou?

Deze manier van omgaan met mijn Zen-training kost me al met al twee uur per dag. Waarom zou ik dat nou doen? Wat levert het me op, behalve schone vloeren, aanrecht en WC?

Wil je me geloven als ik zeg dat ik dat niet kan duiden? Het levert me niet direct iets op. Het voelt goed om het te doen zoals ik het doe op het moment zelf. De rest van de tijd ben ik gewoon aan het werk of aan het hobby-en. Soms wil ik helemaal niet doen wat ik hier heb omschreven. Maar ik heb inmiddels in ieder geval ontdekt dat iets niet willen (of iets wel willen wat dat betreft) geen geldige reden is om iets niet te doen. Willen komt zo buiten mijn training te staan. De training is gewoon training, en hoewel het me een jaar heeft gekost om deze routine op te bouwen, voel ik me er nu buitengewoon in thuis.

Laat dat het dan zijn: het antwoord op 'waarom' is vooral omdat ik me er in thuis voel.Thuis. In het Boeddhisme, in Zen, in mijn training.

Datum	maandag 08 juni 2009
tijd (gmt+2)	10:37
Tags	zen boeddhisme training routinge zazen samu regelmaat
Meer	Recent/Archief