Ik kocht mijn huis ooit om het licht. En de ruimte. Een grote, open ruimte. Althans, de mogelijkheid daarvoor. Het huisje heeft bovendien een kleine achtertuin. Meer een plaatsje dan een tuin. Maar wederom de gelegenheid tot open ruimte. En ditmaal buiten ook nog eens.
De indeling van het huisje beviel mij ook meteen. Een ruime slaapkamer met een kleedkamertje/inloopkast daar tegenaan geplakt. Een klein slaapkamertje achter. Een niet ingericht dakterras met volop mogelijkheden. De huiskamer in het verlengde van de open keuken, samen vier bij bijna twaalf meter, waar dan wel een kleine hal en een kleine doucheruimte/WC vanaf gaan. En het tuintje van zo'n vier bij zes meter vrije ruimte wordt afgesloten door een schuurtje van vier bij twee meter.
Al met al veel ruimte voor één persoon.
En in twee jaar tijd heb ik die ruimte vervolgens behoorlijk vol gebouwd. Allerlei spullen, platen, boeken. Boeken vooral. Doosjes, tijdschriften, rollen touw. Rollen touw? Huh...?
Sinds ik de discipline kan opbrengen om werkelijk twee maal per dag te zitten, en daar een werkperiode aan vast te plakken,
Al met al besteed ik zo'n vijfentwintig uur per week aan mijn
En op de één of andere manier kost die vijfentwintig uur me geen tijd. Ik hou meer tijd over dan ooit tevoren. En die tijd kan ik gebruiken om eindelijk mijn ruimte eens te heroveren.
Het begon met het uitruimen van mijn schuur. Een schuurtje vol rommel veranderde in een
Vandaag was mijn boekenkast beneden aan de beurt. En dat was vooral omdat mijn eettafel van één bij twee meter aan het zicht onttrokken werd door meters nieuwe boeken (en door een stapeltje onduidelijke
In de boekenkast hield ik één plak over. Daarop pronken nu foto's van wat mij het dierbaarst is: mijn moeder, haar man Ger, hun twee katers, mijn vier katten. En temidden daarvan één foto van mijn grote
De lege tafel betekende meteen ook twee grote vlakken van lege muren. De twee werken in Japanse inkt die ik aan die muren heb gehangen, fleurde ik nog op met een groot sierpenseel aan de muur. Klaar.
Als ik in mijn handen klap, klinkt het harder dan ooit, alsof het geluid een echo heeft gekregen.
Er zijn meer hoekjes. Een aantal weken geleden heb ik de vensterbank leeggeruimd. Daar is het begonnen, eigenlijk. Wat er nu op me wacht is bijvoorbeeld het aanrecht rond waar mijn laptop staat. Een stapel tijdschriften, betaalde rekeningen, bankafschriften. Allemaal dingen waar ik niets meer mee doe, maar die wel opgeborgen moeten worden.
Dan is er de ruimte achter de bank in de huiskamer. Daar staan functioneel een papiermand en een prullenbak. En een doos met speeltjes van en voor de katten, waar ze zelf af en toe een speeltje uitvissen. Maar er staan ook tassen die regelmatig gebruik. Er staat een kartonnen doos waarin flessen wijn zitten, die ik eigenlijk nooit meer zal leegdrinken. Er staan een mat met kussentje die ik gebruik om op te zitten in 'het wild'. En er staat een statief die ik gebruik met mijn videocamera.Waar moet ik met dat alles naartoe?
Boven, in de hobby-/logeerkamer, is een hoekje ontstaan met mijn spullen voor het Japanse inktschilderen en calligraferen. Rollen papier, stokken en latjes, tassen en kistjes met penselen en andere noodzakelijke spullen. Een rol die ik als onderlegger gebruik. Een lange spiegel die ik gebruik om af werk op te plakken. Een leuke verzameling, waarvan ik niet weet waar ik die kan opbergen of hoe ik die zo kan opruimen dat ik er toch eenvoudig weer bij kan als ik wil werken.
In de schuur staan nog een gasformuis en een grote tent. Het gasfornuis is in prima staat, maar ik ga hem niet meer gebruiken. De familietent is ook in goede conditie, maar ook die zal ik niet gauw meer meenemen en opzetten ergens. Die twee zaken zouden zo weg kunnen. En dat geldt ook voor mijn tas met vliegspullen die ergens in diezelfde schuur staat. Oude kaarten, rekenlinealen en -schijven, stiften, touwtjes, petjes en bedorven zonnebrandcróme...
Oude dingen en nieuwe dingen die ruimte staan in te nemen. Op een manier die storend is of jammer.
Zazen is het scheppen van een model van de wereld zoals ik die ervaar. Iedere keer weer als ik ga zitten, bevind ik me in een schets van de werkelijkheid. Door het keer op keer op een zelfde wijze opbouwen van mijn lichaamshouding en vervolgens uitbannen van beweging, laat ik de wereld sterk vereenvoudig op mij inwerken. De wereld van binnen. De wereld van buiten.
En in die vereenvoudigde werkelijkheid begin ik de stapeltjes en stapels te zien. Een schimmig schuurtje met schilderachtige hopen oude herinneringen die wachten op hergebruik dat niet zal komen. Een kleurige kleedruimte met gedragen gewoontes en ongedragen voornemens, een nest van kattenhaar op een wollen handeling die na uitvoering nooit weer opnieuw is opgepakt. Stapels kennis die ongericht en onverbonden rondslingeren op een tafel van versleten vriendschappen en rond een bank vol vermoeid TV kijken. Een vensterbank vol trots en pronkzucht: kijk mij eens een goede Boeddhist wezen! Beelden, wierook, lampjes for all the wrong reasons.
En met het zien, en weer zien, en opnieuw zien, lost er af en toe opeens een stapeltje op. 'Poef!' Alsof een Tita Tovenaar zich er mee heeft bemoeid. Stof dwarrelt rond, zonder al neer te slaan. Ik nies, grijns. Of huil als mijn ogen daarvoor kiezen.
Een natte lap, een bezem, wat welwillende aandacht. In de heroverde leegte is het eenvoudig schoonmaken. En schoonhouden. Poetsen is het onderhouden van je ruimte. Als poetsen je gewoonte wordt, mag opeens alles in je ruimte gebeuren. Niets is permanent immers. Je gebruikt en hergebruikt je ruimte, ruimt hem weer leeg en poetst wat na. Klaar voor nieuw gebruik. Alle ruimte zendo.
| Datum | dinsdag 16 juni 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 13:01 |
| Tags | ruimte leegte ruimen poetsen zen zazen |
| Permalink | 200906161301.Alle_Ruimte.html |
| Meer | Recent/Archief |