Weblog

Zomer-Koan

Het einde van mijn boekje nadert alweer. Geen twintig kantjes nog en dan is het vierde (al) boekje ook vol. En waarom schrijf ik ze?

Het eerste blad van het eerste boekje, 07 sep.2006. Bijna drie jaar geleden dus. Iets meer dan een boekje per jaar. 192 Blaadjes, bladzijden eigenlijk, per boekje.

Het eerste blad van het tweede boekje, 22 november 2006. Mijn handschrift is veranderd. Kleiner, slordiger. Drukker.

Het eerste blad van het derde boekje, 07 februari 2008. Mijn handschrift is weer rustiger, ruimer. Het onderwerp is dat ook. Dit derde boekje is anders dan de eerste twee. Gebruikter, aangetast, dikker. Er steekt van alles uit. Het is anders gebruikt.

En dat geldt ook voor mijn vierde boekje. Het eerste blad meldt 09 november 2009. Het handschrift klein, maar wel rustig ditmaal. Allerlei tussen de pagina's gestoken. Het blijft wel binnen de maten van het boekje ditmaal.

Eenvoudig leven

Matisse slaapt bij me in de buurt op de bank. De pootjes vrij. Die bewegen met het krimpen en uitzetten van zijn borstkas bij iedere ademhaling. Mijn buik rommelt omdat ik ongesteld moet worden. Er staat een mok koffie voor me klaar. Simpele dingen. Mijn boekjes staan er stampvol mee. Simpele dingen uit een eenvoudig leven.

Waarom schrijf ik ze op?

Het is een vraag waar ik beslist geen antwoord meer op heb. Het is mijn zomer-koan. Waarom schrijf ik? Waarom schrijf ik in mijn boekjes die verder nooit iemand te lezen krijgt? Waarom Twitter ik? Waarom schrijf en publiceer ik een weblog?

Ik weet dat toen ik een vorig blog de nek omdraaide zodat ik niet kon publiceren, ik dat heel vervelend vond. Ook als ik 'Twitter-stilte' probeer te betrachten, raak ik in een bepaalde onrust. Zeker als ik dan ook nog eens mijn boekje terzijde laat liggen.

En ik krijg er maar geen vinger achter: wat is die onrust?

Onderzoek

Met mijn Zen-leraar heb ik het er al wel over gehad, natuurlijk. Bij hem komt het voorstel vandaan om te matigen met schrijven en publiceren, en steeds weer te onderzoeken wat de behoefte is die er onder ligt.

De Zen-meester waar ik mijn sesshins bij doe, vindt er duidelijk ook wat van, van al dat geschrijf en gepubliceer. Misschien eens wat minder internetten? wat zijn eenvoudige suggestie.

Ik heb wel een paar dingen benoemd de afgelopen tijd, na steeds serieus te onderzoeken wat er nou aan de hand is als ik wil schrijven of publiceren. Maar steeds als ik het onderzoek herhaal, lijkt de behoefte van aard veranderd te zijn. Voor mij het teken dat ik het antwoord helemaal niet heb gevonden nog. Misschien stel ik de verkeerde vraag?

Als ik terug kijk, vér terug kijk, zijn er altijd al periodes geweest in mijn leven waarin ik veel schreef. Dagboeken, verhalen, gedichten. En zodra internet een beetje eenvoudig toegankelijk werd, ergens in het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw, had ik mijn eigen website. En met wat onderbrekingen is dat de voorbije (bijna) twee decennia niet meer veranderd.

Schrijven én publiceren. Schrijven, en tekenen en schilderen en fotograferen en filmen, én publiceren. Een schaamteloos etaleren van mijn in een bepaalde vorm gegoten bestaan. Een bestaan zoals ik wil dat anderen dat kunnen zien kennelijk.

En ook niet kunnen zien. Niet alles dat ik schrijf, publiceer ik ook. Er blijven dingen stil voor anderen. Waar zit die keuze? Welke behoefte is het schrijven? En welke het publiceren?

Zomer-Koan?

Mijn Zomer-Koan? Wat is schrijven? Wat schrijf ik nou eigenlijk? Wat is publiceren? Wat publiceer ik nou eigenlijk?

Wat is schrijven? wint. Die gaat mee op mijn kussen vanavond.

Datum	vrijdag 19 juni 2009
tijd (gmt+2)	15:55
Tags	zen zelfstudie koan vraagstuk schrijven publiceren
Meer	Recent/Archief