Soms moet je eens uit de band springen. Zomaar. Zonder dat iemand dat van je vraagt. Zonder dat het moet ook, uiteraard. Gewoon, omdat de gelegenheid zich voordoet en je er aan denkt. Een spontane actie, ondoordacht, ongepland, onverkend.
En dat gebeurde gisterenavond en nacht. Al geruime tijd vraag ik me af hoe het is om een nacht lang Zazen te beoefenen. Van voor zonsondergang tot na zonsopkomst te zitten en te zitten en te zitten. Met slechts af en toe een pauze om even de benen te strekken, wat te knabbelen of te drinken en even naar de WC te kunnen gaan. Zou ik dat al kunnen, zo uren lang op mijn kussen? Leidt het ergens toe? Zou het kwaad kunnen?
Die nieuwsgierigheid maakte dat ik gisteren aangreep om het gewoon eens te proberen. Je kan er wel over fantaseren, maar werkelijk wordt het pas als je het ook echt doet. Ik trok mijn katoenen
Via Twitter hield ik de hele nacht lang wie mij volgde op de hoogte van mijn verrichtingen:
Thu 09 Jul 20:59: Preparing myself for a night of zazen. To me that is 16 periods of 25 minutes each. Kinhin in between, a tea break. Some time to relax ...
Thu 09 Jul 21:00: If anyone cares to join in, even though just in spirit, you're most welcome. Two periods I've done up to now. 14 To go. Enjoy!
Thu 09 Jul 21:10: In about one and a half hour from now it will be time for my next break. Join me then for some coffee then :-)
Thu 09 Jul 22:46: Water starts to boil for my cup of coffee :-) So far my sits have been very restless. But at least I noticed it getting dark around me.
Thu 09 Jul 23:03: That was the coffee for now. Bathroom next, then put my robe over my samu ware. It's getting too cold otherwise. Next three sits are up.
Fri 10 Jul 00:47: I'm actually doing it! Time for a short break now. And a little snack, a drink. Half an hour, and I'll continue my sitting.
Fri 10 Jul 01:18: My cats are expressing what I feel: what the heck are you moving around for at this time of the night? :-) Another three sits coming up.
Fri 10 Jul 02:43: NANCHIRI NANCHIRI NANDARI TOMANI HANDARI KURANZI ATOMONI SOWAKA || All that keeps coming up, one ongoing Nanchiri... Five more zazen periods
Fri 10 Jul 02:43: but first a drink and a bit stretching the legs
Fri 10 Jul 02:50: BTW @digitalzendo @Jakkobusai @jayezero Thank you for the support. Only few more hours to go 'till morning.
Fri 10 Jul 04:18: Lost count. Looking at the clock my best guess is two more zazen periods 'till daylight. It's 05:18am that the sun rises locally.
Fri 10 Jul 05:12: Here comes the sun.. dahdndahdah... here comes the sun... And I say it's alright dodidumdah didumdah didumdah dohdah
:-) ...
Fri 10 Jul 05:13: Well, that's it for tonight. Can't say I regret doing zazen all night long. Can't say I enjoyed it either :-) ...
Fri 10 Jul 05:15: Cold, damp, pain, hunger, mosquito bites, tired, what else? O, yes, smiling. A stupid smile I'll take to bed now. Few hours sleep, aaah
Fri 10 Jul 08:38: Excuse me? I sat through a summer night only to wake u to an autumn day? Wow :-)
Fri 10 Jul 11:42: Does anyone know if the chant 'NANCHIRI' has any meaning at all? And if so, what that meaning is? #zen #buddhism #chant
Maar dat is slechts de buitenkant van de nachtelijke zit. Gefilterd door het moment van schrijven, door mijn wens dingen wel en niet te laten zien, door een ego dat vierkant met me mee zat op het kussen en daarbuiten. Gefilterd door het beeld dat ik wilde tonen.
De eerste paar zits waren wat onrustig, maar fysiek had ik geen problemen. Bovendien was het nog licht en had mijn blik voldoende houvast aan de directe omgeving. De katten liepen ook nog om me heen te donderjagen.
Ergens na de vijfde zit (het was inmiddels donker), begon de vermoeidheid toe te slaan en werden mijn benen pijnlijk. Ik vocht tegen de slaap en tegen de pijn, maar vertikte het om het zomaar op te geven. Eerst halverwege zien te komen
, zei ik tegen mezelf. Dan lukt me die tweede helft ook nog wel.
De pijn hield ik beheersbaar door per zitperiode van vijfentwintig minuten een andere houding aan te nemen. Rechter been voor. Linker been voor. Op mijn knieën. Door zo te wisselen, hield ik het toch aardig uit.
Slaap verdreef ik met wat koffie af en toe. Honger werd bediend met een eenvoudige snack en opeens een boterham met pindakaas. Dorst? Water natuurlijk.
Ergens rond twee uur in de nacht vond er een omslag plaats. De pijn in mijn benen gilde om aandacht aan het eind van iedere zit. De vermoeidheid was meer dan slaap alleen. Fysiek had ik geen behoefte dan rust. Alleen tijdens Sesshins wordt zazen zo fysiek.
Mijn geest vluchtte in een monotoon herhalen van NANCHIRI NANCHIRI NANDARI TOMANI HANDARI KURANZI ATOMONI SOWAKA!
. Een chant die ik heb overgehouden aan de Sesshins met Rients. Geen idee wat het betekent. Volgens mij helemaal niets. Ik meen me te herinneren dat Rients vertelde dat het klanken zijn die een monnik of abt van zijn klooster had gedroomd en opgeschreven, en dat die later de status van een formele chant hebben gekregen, maar wel specifiek voor dat ene klooster.
Als ik niet met het Nanchiri bezig was, zat ik te vloeken zonder geluid.
Ik begon te smokkelen met de tijd die de zits moesten duren. Ik kortte ze in. Ik liep er van weg. Ik verlengde mijn pauzes. Ik Twitterde wat.
En toen ik het einde van de nacht naderde, herpakte ik mezelf en zat alsof ik voor het eerst zat. Een diepe, zware zit, doodmoe, hongerig, dorstig, klam van het natte weer, koud, in pijn. En met een glimlach in mijzelf die vanaf buiten zichtbaar moet zijn geweest. En het werd licht.
Een vogel is wakker geworden en begonnen te zingen. En gauw nog één en dan nog andere. De wind bracht een lichte regenbui. Mijn lampje ging uit. Opgebrand. En terwijl alles wees op het aanbreken van een nieuwe dag, ging ik naar bed. Ik zette de wekker op halfacht en sliep meteen in toen ik lag.
Hoewel ik onder andere bewust met mijn
Vannacht schreef en Twitterde ik om meerdere redenen. De duidelijkste was het me niet al te eenzaam gaan voelen. Zo'n nachtelijke onderneming, helemaal in mijn eentje, ik was bang voor eenzaamheid. En waarom? Was ik eerder eenzaam geweest dan? Ik heb nog niet eerder een nacht gezeten, dus hoe kon ik weten waar ik bang voor moest zijn?
Een andere duidelijke reden was mijn trots. Ik moest en zou de wereld deelgenoot maken van mijn prestatie: een hele nacht zazen. Ik zocht naar publiek. Ja, en? Is dat zo bijzonder dan? Heb ik het nodig dat anderen mij daarvoor belonen? Zit ik stiekem te wachten op een applaus?
Tot slot verdreef het Twitteren ook dreigende verveling tijdens zazen. Op momenten dat mijn geest afdwaalde van het 'alleen maar zitten', bedacht ik met enige regelmaat Engelstalige Tweets die ik tijdens mijn pauzes van zazen en kinhin het net op zou sturen. Geestige, scherpe, analytische Tweets waarvan 90% niet is gepubliceerd omdat ik ze vergat op het moment dat ik terugkeerde in het hier en nu.
Ook de vraag Wat is Zen?
en later Wat is mijn Zen!
drong zich aan mij op. Echt opdringen, onontkoombaar, pijnlijk, groot, recht voor me en toen dwars door me heen. En ik kon niets er mee. Helemaal niets. Want wat is mijn Zen eigenlijk? Wat is het niet? Ik krijg het niet geduid, maar kan ook nergens naar wijzen en zeggen Nee, dat is niet mijn Zen.
.
Ik vind het een prettige ervaring om te weten dat ik dit soort wonderlijke inspanning kan leveren. Ik ben er enerzijds uiteraard vermoeid door geraakt, maar ik ervaar ook een hernieuwde energie. Meteen vanmorgen al, nog voor ik even een paar uur ging slapen. een tintelend gevoel in mijn gedachten. Of een tintelen tussen mijn gedachten, tintelen tussen alle indrukken. Zo zou het kunnen zijn als ik onder stroom sta.
Dat het zitten op momenten nou niet echt lekker was, soit. Toch hield ik mezelf goed. Voldoende gedisciplineerd, voldoende vriendelijkheid en zachtheid. En nergens echt de weg kwijt geraakt.
Hoewel... Nanchiri nanchiri nandari tomani handari kuranzi atomoni sowaka!
Waar kwam dat opeens vandaan? En ik hoop dat ik het inderdaad in gedachte heb gechant. Want de herhaling was eindeloos. Nanchiri nanchiri nandari tomani...
Als een verzachtende zalf goot ik het over mijzelf uit.
Dat werkt dus. Die chants zijn niet voor niets ontstaan. En het Nanchiri
werd mij in één avond lief...
Het is niet moeilijk te zien waar alle al dan niet mysterieuze tradities uit serieuze en fysiek en geestelijk inspannende religieuze beoefening vandaan komen. Uit het niets, uit de honger, uit de pijn, uit de kou, uit de vermoeidheid, ontstonden emoties, beelden, vragen en mantra's. Raadselen en afweer. De antwoorden kwamen later en zijn nu al weer opgelost.
Ja, ik zou het zo weer doen.
| Datum | Vrijdag 10 juli 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 19:36 |
| Tags | zazen zen koan mantra chant nanchiri nacht zitten |
| Meer | Recent/Archief |