Weblog

Essentie

Als genen van zichzelf geen 'ziel' of 'wil' of 'geest', 'hart', 'shin' hebben, wat drijft een plant er toe om te overleven, zich voort te planten, zich te verdedigen tegen aanvallen, zelfs actief? En welk mechanisme stuurt de bacterie aan, de amoebe, de alg, het plankton, de schimmel op mijn brood?

Gelden voor niet-dierlijke organismen andere wetten van het hart dan voor mij? Is het leven van dieren van een andere orde dan dat van mij? Is plantenleven in essentie een ander leven dan dat van dieren? En is dat dan weer essentieel anders dan dat van bacteriën of schimmels of amoebes of virussen?

Er is dode materie en er is leven. Het enige verschil tussen dood en leven is de drang tot zelfbehoud slechts overtroffen door de drang tot behoud van de soort. Als je inzoomt tot microscopisch niveau zie je dat verschil: dode materie en leven. Als je uitzoemt blijft dat verschil in stand. De mens krioelend op een bol als wespen op een valappel, als vliegen op een drol, als bacteriën op een rotte kies.

En als je verder uitzoomt: wat is dan nog het essentiële verschil tussen dood en levend? Samenballing van materie, potentiële energie.
En als je heel diep inzoomt, wat is dan het verschil tussen dood en levend? Trillingen, beweging, energievelden die met elkaar en op elkaar reageren.

Waar zit mijn essentie? En die van de geplette graankorrel in mijn muesli? En die van de bacterie die uit mijn drinkwater is gefilterd? En die van de steen die verbrokkelend de berghelling afrolt? En die van het dode paard onder de groene kap langs de kant van de weg, wachtend op de krengenwagen?