Weblog

Warboel

Opeens realiseer ik me dat het in de lucht veel stiller is dan de afgelopen maanden. De Zwaluwen zijn verdwenen. Zo scheren ze schril fluitend in groepjes rond. Hoog, hoger, lager, linksaf, vlugvlug! Vliegen, bijen, libellen, motten en vlinders. Alles aan vliegende insecten was de klos. En plots zijn ze verdwenen. Tot volgend jaar lieve vriendjes!

En ondertussen kwam de dood dichtbij. De dood van een ander. Dat wel.

De moeder van G. (de man van mijn moeder) is overleden. Het mensje was al in de negentig. fysiek ging het langdurig slecht. Ook geestelijk was ze niet meer helemaal bij, al was er geen sprake van echte dementie. Hoewel G. verdrietig was om het overlijden, uiteraard, ze was zijn moeder, kwam ook onmiddellijk het besef Het is goed zo. Het heeft al veel te lang geduurd.

Merkwaardige mengeling van indrukken en activiteiten: stormachtig weer,vertrokken zwaluwen, een relatief anoniem overlijden zonder ophef in media of zonder bij te dragen aan een spannende statistiek over Mexicaanse griep.

Ondertussen wordt thuis mijn huis geschilderd terwijl ik op het werk tegen stevige hoofdpijn vecht en daarbij de spierpijn die ik ook heb, maar negeer.

Een dag om weg te slapen. Gewoon mijn hoofd neerleggen, ogen dicht, de geluiden mijn gedachten laten begeleiden tot ze in ruststand geraken. Slapen hoeft niet eens. Luisteren naar hoe moe ik ben is alles wat nodig is.