Soms raakt teleurstelling diep. Ik hoopte iemand interessants te volgen via Twitter. Het pakte anders uit. Het bleek te gaan om een arrogant en self righteous figuur die teert op een kort moment van faam en de hoop op iets dat in de toekomst ligt. En ondertussen wel kritiek hebben op anderen, op hun schrijfstijl, op hun levenswijze, op wat dan ook, en dat negatief uiten. Prat gaan op je
En waarom ben ik teleurgesteld? Omdat ik in mijn grenzeloze optimisme in eerste instantie dacht dat ik iemand had gevonden die werkelijk was. Die echt was. En niet iemand die het in zich had zich bewust boven mij te willen plaatsen door bijvoorbeeld mij af te schilderen als iemand die enkel wijsgerig
. Niet iemand die zichzelf subtiel maar continu op de borst slaat. Ik hoopte op iemand die ademend door het leven ging, maar ontmoette iemand die slechts commentaar heeft op hoe anderen adem halen.
Al langer vond ik de kritiek van die persoon op anderen en op mij, de reeks commentaren, onaangenaam. Altijd maar weer een sausje van ik weet het beter
, want ik ben goed
, sterker nog ik ben gewèldig
. Die kan niet schrijven
en Die zus...
en Die zo...
en nu leuter
ik dus kennelijk. Dat werk. Heel subtiel, maar heel venijnig. Ik weet niet eens zeker of de betreffende Twitteraar dat zelf wel in de gaten heeft, hoe onaangenaam de Tweets zijn überhaupt, die subtiel hun negativiteit de wereld insturen.
Ik hoopte dat ik me vergiste, maar de echte vergissing was daarop te hopen. Mijn optimisme dwarsboomde mijn instinct dat me zei Scheer je weg!
. Ik moet toch mijn instincten beter gaan vertrouwen. Arrogante lieden bij eerste waarneming, gewoon ver van me houden. Ze doen anderen en mij domweg pijn en vinden daar wellicht ook nog eens hun genoegen in. Er mee omgaan als ik ze tegenkom, maar ze niet uitnodigen in mijn buurt te blijven en zelf ook niet rond blijven hangen.
Jammer hoor. Ik dacht iemand gevonden te hebben waarbij het Boeddhisme net zo resoneert door het hele leven heen als bij mij. Iemand die de noodzaak van de Dharma net zo diep ervoer als ik. Iemand die net zo gedreven op pad is. Iemand die het begreep zoals ik het begrijp en waar ik mee zou kunnen spreken. En misschien dat de mens die dit betreft dat nog gelooft ook van zichzelf. Dat zou best kunnen. Maar dan zit de arrogantie van iemand die gestopt is met zoeken behoorlijk in de weg.
Ach, teleurstelling, boze en verdrietige teleurstelling. Nico Tydeman zei het: Waarom worden we woedend? Omdat we te optimistisch zijn.
Ik verwachtte veel van contact met die Twitteraar. Mijn verwachting. Mijn teleurstelling.
Voortaan niet hopen op beter. Zodra het dak lekt, emmers plaatsen, dweilen, handoeken uitspreiden. En daarna op zoek gaan naar de beste manier om het lek te dichten. Meteen handelen bij onraad. En als mijn instinct me zegt: dit vind ik onaangenaam, dan is er onraad. Niet hopen. Geen vals optimisme. Daar raak ik alleen maar boos en teleurgesteld van.
Op Twitter is handelen zeer eenvoudig: unfollow en block. Uit mijn timeline verwijderd en onbereikbaar. De keuze dat te doen had ik eerder, maar ik stelde het uit. Nu was hij opeens heel eenvoudig.
Twitter is soms net het echte leven. Alleen ontbeert het echte leven van die handige knopjes...
| Datum | maandag 03 augustus 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 11:53 |
| Tags | optimisme teleurstelling instinct |
| Meer | Recent/Archief |