Een paar kleine waarnemingen van tijdens mijn wandelingetje van het treinstation naar huis. Dat vormde de haiku van vandaag:
Gras ritselt in wind.Een spindraad breekt langs mijn hals.Een kat rent vlak langs.
En meteen nadat ik het had opgeschreven en gepubliceerd, realiseerde ik me dat ik dat dit keer misschien niet had moeten doen. Niet alleen is het moment dat ik beschrijf, verdwenen op het moment van schrijven. De ervaring verandert ook door er woorden aan te geven. Het wordt een formule. Terwijl het ooit mooi was. En ik liet het me ontglippen.
Het doet me pijn te begrijpen dat ik niet in staat ben het nu te zijn dat ik omschrijf zoals ik het af en toe wel ervaar. Dit ik komt niet weg van een verleden en een toekomst. Ik herinner me vreugdevolle momenten waarin ik samenval met alles wat er is. Maar, verdomme, daarom voelt de rest als een rauwe, open wond, misselijk makend om te zien, te pijnlijk om me er volledig van bewust te durven zijn, te kunnen zijn.
In ieder geval ben ik daar nu niet toe in staat. Nog niet. De twijfel aan de zin van mijn
| Datum | dinsdag 04 augustus 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 20:57 |
| Tags | sesshin pijn twijfel |
| Meer | Recent/Archief |