Ik ben op een kruispunt aangeland. Ik voel boosheid, walging, wantrouwen richting mijn leraar en meester. Ik kan beslist onhandig zijn in mijn communicatie, maar voor zover ik kan zien nu ik terugkijk op de voorvallen van vandaag naar aanleiding van een mailberichtje van mij, heb ik niets ernstigs fout gedaan of zo. Ik vlieg wel vaker uit de bocht en vaak grover dan nu. Ik zie zelf helemaal niet wat er nou zo verschrikkelijk fout ging?
Opeens werd ik gebeld. En ondanks zijn eigen woorden, Ik ben niet boos
, bleek hij buitengewoon boos. Het kostte hem veel energie, zei hij. Wat kost veel energie als dat niet je eigen boosheid is? Ik was zo verbaasd dat ik in eerste instantie niet wist hoe te reageren. En kort daarna werd ik zo boos, dat het me heel verstandig leek helemaal nergens op te reageren. Hoe onvriendelijk de typering ook werd, ik zei niets terug.
Op enig moment dreigde hij om mijn deelname aan de Sesshin volgende week te blokkeren. Ik stort vandaag nog het geld terug.
Nog zei ik niets.
Toen ik wat bekomen was, reageerde ik met Ik denk niet dat ik me laat weerhouden te komen zondag.
Er is maar één mogelijkheid waarop je nog kan meedoen: welgemeend en nederig je excuses aanbieden.
In woorden deed ik dat, maar ik meende er geen syllabe van. Dat moet hij gevoeld hebben.
Hij mompelde nog een les er achter aan over leren, sloot af met Tot zondag.
en toen was het contact weer verbroken.
Wat was er nou gebeurd eigenlijk? Ik begreep er niets van? Zoek ik geen strijd, krijg ik het gratis en voor niets en fors ook. Ik heb mijn email enige malen teruggelezen en zie nog steeds niet wat er nou zo afschuwelijk fout gaat in mijn woorden dat ik niet aan een sesshin mee zou kùnnen doen.
En toen kwam een afschuwelijke gedachte op. Samen met een antwoord op een eenvoudig verzoek van mij, maande hij me om mijn weigering mee te werken aan niet moeilijk doen
en dat ik me niet in een uitzondering situatie [moest] manouvreren
. Ik reageerde daarop met Over die video: je hebt het gevraagd en 'nee' is een valide antwoord op jouw vraag. Ik doe niet moeilijk. En ik neem ook geen uitzonderingspositie in.
Vervolgens leg ik uit dat ik een videocamera als een doorbreking van de intimiteit en veiligheid ervaar en een aantasten van mijn persoonlijke beleving en privacy.
Dat bleek genoeg om hem te laten exploderen, kennelijk. En ik denk dat ik nu beter dan eerder begrijp waarom. Ik denk niet dat hem vaak iets wordt geweigerd, zeker niet door zijn leerlingen. ik denk dat hij tegenspraak niet is gewend en ook al niet is gewend om zijn zin niet te krijgen in dit soort zaken.
En ik denk dat hij verwacht dat ik ten aanzien van die video nu inbind. Maar dat is niet waar. Ik blijf weigeren nu en straks. Ik wil het eenvoudig niet hebben,
Ik ben benieuwd wanneer hij dat doorkrijgt en hoe hij daar dan weer op reageert. Het terugstorten van de boekingssom waarmee hij dreigde, zal me niet weerhouden te gaan. Ik heb mijn betalingsverplichting voldaan. Het geld is nu van hem. Hij mag er mee doen wat hij wil. Als hij het aan mij terugstort is daarmee de eerdere betaling niet ongedaan gemaakt en is de boeking en mijn deelname niet automatisch komen te vervallen. Als het er op aankomt, stort ik het nog wel een keer.
Apart vind ik het wel. En hoewel dit mijn derde sesshin is, weet nu absoluut niet wat ik kan verwachten. Volkomen negeren, dat is wat hij kan doen. Me volkomen terzijde laten liggen. Bij Dokusan kan hij me wegbellen zodra ik zit nog voor ik wat heb gezegd of gevraagd, bijvoorbeeld. Of me van te voren al zeggen dat komen voor het persoonlijk onderhoud zinloos is. Hij kan me de gevraagde klappen met de Keisaku ontzeggen, of ze me juist geven als ik er niet om verzoek. Hij kan me rottige Samu geven of juist helemaal geen, me onzichtbaar maken. Hij kan me negeren als ik vragen heb bij zijn Teisho's of juist belachelijk maken bij alles wat ik zeg en niet zeg, bij alles wat ik doe en niet doe. Hij is behoorlijk slim en hij heeft af en toe wat dictatoriale en onvriendelijke trekjes. Ik hou alles voor mogelijk. Ook dat er helemaal niets bijzonders passeert overigens.
Ik ga gewoon en wacht af. Ik zal mijn normale inzet hebben en aandacht en ik zal accepteren wat er te accepteren is, zoveel als ik kan accepteren.
Ik heb deze sesshin nodig en ik denk dat het zelfs goed is voor mijn leraar dat ik er weldegelijk ben.
Maar ondertussen doen de boosheid en de walging en mijn groeiende wantrouwen op dit moment vreselijk zeer. Ik ben zeer verdrietig. Ik durf het verder niet te uiten. Ik durf er geen woorden aan te geven. Ik durf er niet op te handelen. Dit is er één die ik moet uitzitten, desnoods tot na de sesshin. Opletten en observeren. dan is dit uur dat me pijn doet een mogelijk heilzame ervaring.
Update: donderdag, 06 augustus 2009, 22:08Er is nog iets anders ook. Ik ontving binnen twee minuutjes twee verschillende emails van hem. De eerste was wat warrig en ook niet buitengewoon vriendelijk. De tweede had dezelfde intentie, maar was wat netter van opzet en ook minder onvriendelijk van toon.
In mijn reactie heb ik het eerste berichtje dat hij stuurde, opgenomen. Het warrige en onvriendelijke berichtje. Ik denk dat hij heeft geprobeerd om dat berichtje terug te trekken. Maar dat is niet gelukt. Misschien dat hij daar ook nog eens van baalde.
Al met al trof ik hem volgens mij met een buitengewoon slecht humeur. Dat we af en toe botsen, tja, dat zal nog wel eens voorkomen. Hij is van karakter aanwezig, dominant, sterk en strijdvaardig. En ik zit niet heel anders in elkaar. Ditkeer was de botsing echter niet aan mij te wijten. Dat begin ik meer en meer te denken inmiddels.
Ach, let bygones be bygones.
| Datum | donderdag 06 augustus 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 19:31 |
| Tags | sesshin leraar meester leerling onmin boosheid walging twijfel wantrouwen Zen |
| Meer | Recent/Archief |