Weblog

Buigen

Gisteren en vandaag heb ik slecht gezeten. Ik zat alleen maar in mijn hoofd. Er raasde van alles langs als gedachten en ik vergat volkomen om te zien wat er fysiek speelde. Ik hoop zo dat ik de troubles van afgelopen dagen kan laten varen voor ik bij de Sesshin in Vught aankom en de eerste maal zit. Alleen dan weet ik ter plekke wat ik wel en niet kan en moet doen.

Dat kan ik allemaal van te voren wel proberen te bedenken, maar de werkelijkheid is dermate complex dat zo'n uitgedacht patroon van gedragingen me alleen maar in de weg kan gaan zitten zometeen. Dus probeer ik het los te laten en me te focussen op hoe ik me boos voel, hoe ik me verdrietig voel, hoe ik me ongerust en bang voel.

Juist in het zitten schijnt dat nog onmogelijk.

Ondertussen ben ik al een eind gevorderd met de voorbereidingen. Mijn beide Samu-gi, één van katoen en één nieuwe van linnen, zijn gewassen, gesteven en secuur gevouwen. Ik ben gisteren naar de drogist geweest, zodat straks alles dat ik in mijn toilettas meeneem, nieuw is en dus zeker voldoende. Ik heb dingen als een kledingborstel, een eeltrasp en een nageltang klaarliggen voor inpakken. Mijn handoek en washand zijn er ook klaar voor.

Mijn mat en kussen liggen nog op hun vertrouwde plek, gebruiksklaar. Vlak voor vertrek zal ik die samenbinden tot een transporteerbare bundel. Ik zit toch het lekkers op mijn eigen kussen. Mijn slippers voor binnen en Zweedse klompen voor buiten staan ook klaar. Een nieuw ladertje, gisteren gekocht, voor mijn mobiele telefoon ligt tussen de in te pakken spullen.

Steeds weer is er dat moment waarbij de mobiele telefoons worden ingeleverd aan het begin van de sesshin. En ik doe dat niet. Die telefoon is niet alleen een stukje communicatietechniek. Ik gebruik hem ook als klok en als wekker. Ik heb geen horloge, noch een reiswekkertje dat het fatsoenlijk doet. Die telefoon werkt uitstekend. Dus hou ik 'm bij me.

Erg veel heb je niet nodig bij een sesshin. Je loopt de gehele week in hetzelfde pak zo'n beetje, behalve als je sport. Dan zijn sportkleren handig. Iki sport niet en neem ditkeer geen sportkleding mee. De vorige keren gebruikte ik het toch niet.
Badgoed en beddegoed wordt verstrekt. Relaxen bij het zwembad komt niet voor, dus je hoeft je niet druk te maken over zwemkleding, bikinilijn of vetrolletjes. En zonder horloge of klok zou je ook prima kunnen functioneren in een sesshin. De bel en kleppers vertellen je wel hoe laat het is, namelijk tijd om iets anders te gaan doen. En als je dan de groep volgt, kom je vanzelf bij het goede uit. 's Ochtends word je gewekt met kloppen op de deur van je kamer. 's Avonds hoef je niet te weten hoe laat het is. Je bent moe en stapt in bed en valt in slaap.

En toch kies ik er voor om mijn telefoontje te behouden.

Geen sportkleding, wel telefoon. Er zijn voor een sesshin meer van dat soort keuzes te maken. Tenzij...

Tenzij je zonder aarzeling alles opvolgt. Alleen maar doet wat er wordt gezegd, heel exact. Mobieltje inleveren? Hier is 'ie. Sporten? Ik doe al. Koud douchen? Iedere dag drie minuten. Video-opnames toestaan? Buigen?

Buigen...

Ik ben van aard geen volger. Ik ben te zeer gewend om mijn eigen boontjes te doppen, for good and for bad. Ik ben ook beslist niet volgzaam. Ik raak eerder opstandig als iemand voor mij begint te denken en beslissen. Ook als dat maar hele kleine dingen betreft. Ik kan een rol aannemen in een gemeenschap, of dat nou is bij mij in de straat of op het werk of zelfs in de zendo. Een rol. Maar zodra die een ondergeschikt karaker heeft, begin ik een spel te spelen. Ik kan me niet eenvoudig schikken in subordinatie. Ik schik me pas als ik geen andere keus meer heb, en dan nog zal ik weer overeind komen zodra ik maar even de gelegenheid zie. En dan ben ik boos bovendien. Boos op degene die het me flikte me te onderwerpen.

Ik heb een vers notitieboekje om mee te nemen. Maar misschien wil ik niet schrijven deze sesshin. Ook geen aantekeningen tijdens de Teisho. Ik kijk er toch niet weer naar om, dus waarom zou ik. Zeker als ik niet naar Dokusan zou gaan, geen Koan ga doen, wat voor nut heeft dan een notitieboekje nog? Maar ik neem het toch maar mee. Het kan allemaal anders gaan lopen dan ik nu voorzie immers.

Heb ik er nog zin in, eigenlijk? Nee, beslist niet. Ik zie er tegenop als tegen een berg. de enige reden dat ik toch ga, is omdat ik denk dat het goed voor me is. Toen Rients zei Ik heb dit nog nooit tegen iemand gezegd, maar ik wil niet dat je aan de sesshin meedoet. was het heel verleidelijk om daar aan toe te geven. Gewoon, om van het gezeur af te zijn.

Toch maar niet. Ook hierin buig ik kennelijk niet of niet eenvoudig.

Gaan en zien. En buigen als het past of onontkoombaar is.

Datumzaterdag 08 augustus 2009
tijd (gmt+2)12:43
Tagssesshin subordinatie volgen buigen zen Zen-Boeddhisme
MeerRecent/Archief
Laatste wijziging zaterdag 08 augustus 2009, 12:43
Contact E-mail LinkedIn Facebook Twitter