Ik sliep in gisterenavond. Even na tien uur zal dat geweest zijn. Om rond twee uur Wat te denken van een jaartje zenklooster?
Tijdens de Sesshin ervoer ik met een leeuw te vechten. En dat ging er niet zachtzinnig aan toe. We wonnen geen van tweeën, de leeuw, noch ik. Uiteindelijk duldden we elkaar en brachten schouder aan schouder onze tijd door, met wederzijds gegroeid respect in onze harten en veel pijnlijk plekken op onze lijven.
Ik ben blij met de afgelopen Sesshin. Er is iets significant veranderd, al kan ik het niet goed benoemen. Sowieso was deze Sesshin in tegenstelling tot de twee eerdere, een hele persoonlijke zonder dat dat persoonlijke karakter de intimiteit met de totale groep op enige manier in de weg stond. Ik voelde me soms zo sterk verbonden met iedereen in de Zendo dat de tranen dik en zwaar me over mijn gezicht begonnen te lopen van ontroering. En de verbondenheid bleek bovendien een perfect platform om 'm te laten groeien naar de dingen buiten de Zendo. Een basale verbondenheid, woordenloos, ruim en heel werkelijk.
Na de Sesshin overviel me bij thuiskomst een diepe eenzaamheid. Wat ik trof was leeg. Niemand daar. En dat deed pijn. Ik had verdriet merkte ik. En ik miste Rients en de gemeeschap die de groep deelnemers waren geweest.
De volgende dag zond ik Rients een berichtje waarin ik verwees naar een aantal fotootjes die ik had gemaakt tijdens de Sesshin op het terrein van Zin, het klooster in Vught. Misschien dat iemand anders van de deelnemers die foto's ook zou waarderen?
In dat berichtje betuigde ik toch nog maar eens mijn dankbaarheid en meldde ik het gevoel van eenzaamheid dat me had overvallen.
Aan Rients is de betekenis van het gezegde Je moet het ijzer smeden wanneer het heet is
zeker niet voorbij gegaan. Wat te denken van een jaartje zenklooster?
Om twee uur
Wat te denken van een jaartje zenklooster?
Vanmorgen herstelde ik me. Een koude douche deed me goed. In de auto naar het station realiseerde ik me dat ik de plicht had om mijn moeder te informeren. Stapsgewijs bracht ik de boodschap over en met vertraging druppelde de betekenis, in ieder geval deels, bij haar binnen.
De vader van de Boeddha herhalend, vroeg ze me Moet dat nú? Kan dat niet in een latere lefensfase? Hè, als je net als ik zo'n beetje tegen je pensioen zit? Dan heb je alles gedaan dat je wilde doen, alles gehad dat je wilde hebben. Dat is toch een veel beter moment?
Juist die woorden, de vader van de Boeddha haast citerend, stelden me gerust en brachten me bij het antwoord. Als mijn moeder is als de vader van de Boeddha, dan kan ik met een gerust hart dezelfde stappen zetten als de Boeddha.
Precies in dat moment kreeg mijn antwoord het enige woord dat het nodig had.
Uit de chaos die sinds ik die vraag gesteld kreeg in mij ontstond, pijnlijke botsingen tussen angst alles te moeten verliezen en nieuwsgierigheid naar mijn leven tijdens en na een hele nieuwe wending, tussen verdriet om het afscheid van mijn vier katten dat me uiteraard te wachten stond, en van meer uiteraard, en de vreugde van het herkennen van een nieuwe omgeving met vele mogelijkheden tot mooie contacten, kwam tussen alle andere mogelijke antwoorden het Ja, zonder voorbehoud 'ja'
het helderst naar voren. Dat was het enige antwoord dat ik aan mijzelf kon verantwoorden.
Uren later kalmeerde ik weer wat. Ik kreeg vrede met het antwoord. De leeuwen waren opnieuw bevochten. En nog had er niemand gewonnen, maar ik leefde en wist wat me te doen stond. Via email berichtte ik Rients van mijn keuze. Met de vraag of ik hem mocht bellen. Dit zet ik toch liever persoonlijk in gang dan via emails.
Wat een antwoord! Ja
Waar kwam dat vandaan?
| Datum | dinsdag 18 augustus 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 23:44 |
| Tags | vragen keuzes antwoorden levenspad levensrichting zenklooster |
| Meer | Recent/Archief |