Vanmorgen ging ik met een onbestemd gevoel zitten. Van te voren twijfelde ik en aarzelde ik om te gaan zitten. Ik wist niet goed waarom, maar mijn maag wist dat er iets te gebeuren stond.
Het eerste half uur van de zit was relatief rustig. Het werd schemer na het donker. En toen werd het licht. Dat was alles dat er gebeurde. Lieve Matisse liep het schuurtje binnen en kopte tegen mijn knie, mijn kont, mijn rug, mijn arm, mijn Rakusu. En prompt liepen de tranen over mijn gezicht. Roos liet zich niet onbetuigd en kwam pontificaal in de deuropening staan, strak in beeld, mieuwend en krieuwen om aandacht. Vincent bemoeide zich er mee vanaf het dak van de uitbouw. En Hymir huppelde als een stuiterballetje achter een motje aan. Alle vier mijn lievelingetjes in één oogopslag. Dit was het hier en nu van nu en hier. Het hier en nu waarvan ik op enig moment vrijwillig afscheid zal nemen.
En de pijn was zo werkelijk dat hij tastbaar was. Tastbaar in het nat op mijn wangen dat razendsnel afkoelde aan de koude en vochtige ochtendlucht.
Omdat Rients Ritskes met zijn groep op dit moment Zen en keuzes maken
aan het lezen is, heb ik de afgelopen dagen een inhaalslag proberen te maken. De eerste acht hoofdstukken heb ik inmiddels gelezen. Hoofdstuk acht twee maal. Dat is het hoofdstuk dat hij vanavond zal gebruiken als aanleiding voor zijn les.
Eerder was ik nog niet klaar voor de boeken van Rients. Ik las ze, maar kon me niet verbinden met de tekst, met de boodschap. Nu wel. Het boek Zen en keuzes maken
leest nu als een tierelier. Uiteindelijk ook omdat ik toch voor één van de grootste keuzes van mijn leven sta. Dat besef ik wel.
Er is echter een fundamenteel vraagstuk waar het boek tot en met hoofdstuk acht niet over rept. Voorzover ik Karma begrijp, is het in ieder geval iets dat oorzakelijkheid in je leven weeft. Causale verbanden tussen je verleden en vandaag, tussen vandaag en je verwachtingen over je toekomst.
Keuzes maken is ook op die causale verbanden gebaseerd. Je keuze zal toch minstens deels voortkomen uit wat je tot nu toe allemaal hebt meegemaakt en geleerd en wat je denkt te weten. Voor een ander deel is je keuze gebaseerd op de verwachting die je hebt ten aanzien van de uitkomst van je keuze. 'Instinct', 'Onderbuikgevoel', 'Intuïtie' kan ook een rol spelen, voor zover dat zuivere intuïtie kàn zijn.
Een keuze maken is Karma bij uitstek. Een knooppunt van causaliteit immers is wat je voor keuzes stelt? En wat is dan Zen daarin?
Het doorbreken van de causaliteit, het oorzakelijke achter je laten, je niets aantrekken van je verleden of je verwachtingen ten aanzien van de toekomst, puur in het hier en nu leven en handelen naar wat nodig is in dit moment... Daar spreekt Verlichting. Het van je afschudden van Karma. Minstens geen nieuwe oorzakelijkheid in werking stellen. Het stoppen van het wiel.
In verlichte momenten zijn er geen keuzes. Hoe complex een knooppunt van causaliteit ook is, je zal weten wat je moet doen, zonder dat daar een keuzeproces aan vooraf gaat. Zoals de werkelijkheid zich aandient in het moment, dien jij je aan in die werkelijkheid, volledig met body en mind, Shin, één met Shin.
Wéten wat te doen en dat dan gewoon doen. Wat valt er dan nog te kiezen?
Desondanks doet het me wel pijn.
BUTSU DO MU JO SEI GAN JO _/|\_
| Datum | dinsdag 08 september 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 14:32 |
| Tags | kiezen 'keuzes maken' verlichting ontwaken Karma Zen |
| Meer | Recent/Archief |