Weblog

Compassie

Compassie, echte compassie...

Het is eenvoudig om mee te voelen met slachtoffers, martelaren, heiligen en helden. Je te vereenzelvigen met het lijden in de wereld en met het verzachten van het lijden. Je te identificeren met Moeder Teresa, met Gandhi, met Mandela, met Jezus, met Boeddha. Ze diep te respecteren, ze te willen zijn.

Of je hart te laten bloeden voor de slachtoffers van mishandeling en misbruik, voor oorlogsslachtoffers, voor misbruikte kinderen, mishandelde vrouwen, de gemartelden en gepijnigden van deze wereld. De huilende bultrug aan de punt van een Japanse harpoen, de bloedende potvis aan dek gehesen van een Noorse whaler, een stervende chimpansee-baby die huilend op de borst van de doodgeschoten moeder ligt weg te kwijnen, een stier, dol van de geur van het slachthuisbloed, geveld door een politiekogel, de varkens die 1.200 kilometer in een vrachtwagen gepropt opeengepakt staan zonder water, zonder eten, zonder aandacht.

Je durft best hun pijn te voelen en de noodzaak te ervaren er wat aan te doen. Maar dat is de makkelijke kant van compassie. Dat is nog helemaal geen compassie. Compassie gaat over alles en iedereen. Het sluit niets en niemand uit.

Dus hoe compassievol kun jij zijn voor Saddam Hoessein? Voor Osama Bin Laden? Voor de Himmlers en Hitlers van deze wereld? In jouw leven? Voor degene die jou sloeg en verkrachtte? Voor degene die jouw hart brak? Voor degene die jou doodzwijgt? Voor al die mensen die jou pijn en verdriet doen en hebben gedaan en zullen doen?

Als ik kijk naar een Osama of naar een Saddam ervaar ik spijt en pijn en verdriet. Als ik kijk naar wie mij pijn heeft gedaan, doet en zal doen, huiver ik in de wetenschap dat hun handelen ook pijngedreven is en zich eigenlijk niet op mij richt. Ik weet dat ook wij één zijn. En dat de 'ik' die ik ook ben, domweg wat meer geluk heeft gehad dan de 'ik' die Saddam was, de 'ik' die Hitler was en de 'ik' die met zijn zelfmoordaanslag kinderen doodde op het marktplein van Kandahar en de 'ik' die mij sloeg en mij verkrachtte en de 'ik' die dat opnieuw zal doen.

En schaamtevol stel ik vast dat ik mijn geluk nog nauwelijks ten gunste van de wereld heb ingezet.

SHU YO MU HEN SEI GAN DO!

Datum	zaterdag 19 september 2009
tijd (gmt+2)	18:14
Tags	compassie lijden geluk 'shu yo mu hen sei gan do'
Meer	Recent/Archief