Weblog

Laten we gaan lopen

Geestelijk voel ik me gebroken. Liggend op mijn knieën, huil ik, mijn gezicht in de grond gedrukt.

Alles wat voor anderen daarvan zichtbaar is, zijn mijn tranen. Die zijn echt. Die zijn er. Hier.

Hoe kon ik drieënveertig jaar leven zonder ook maar iets te bereiken? Als ik nu sterf, is er niets verloren...

Wat een positie om te beginnen! Als ik slechts één stap zet, maak ik het verschil. Slechts één stap.

Butsu Do Mu Jo Sei Gan Do.

Datumvrijdag 23 september 2009
tijd (gmt+2)09:22
TagsStart where you are
MeerRecent/Archief
Laatste wijziging vrijdag 25 september 2009, 09:22
Contact E-mail LinkedIn Facebook Twitter