In een eerdere blog leg ik een relatie tussen het leerproces waar ik in zit, en de trits Twijfel, Moed en Vertrouwen
van Hakuin Zenji. Langzaam dringt de ware betekenis van die trits tot me door:
De manier waarop ik de dingen aanga, de wereld aanga, mezelf aanga, is niet alleen niet de enige manier, maar ook nog eens zeker niet de beste manier. Ik voel me beschaamd over hoe ik was, maar niet minder over hoe ik in dit moment zelf acteer. Ik voel me onzeker en twijfel over wat dan wel te doen en vooral ook hoe.
Die schaamte en twijfel doen me pijn, maken me bang, maken me kopschuw. Ik word steeds voorzichtiger en wantrouw mijn eigen instincten, mijn visies en standpunten, mijn automatismen.
Tegelijk ervaar ik bij mezelf voldoende moed en nieuwsgierigheid om te blijven onderzoeken. Om te blijven proberen. Om wie mijn schaamte kent en begrijpt toch onder ogen te komen. Om de dingen, de wereld, mijzelf toch steeds weer aan te gaan, hier, nu.
Ik blijf actief, ik blijf me uitspreken, maar alleen wanneer me iets wordt gevraagd, ik blijf mijn leraren onder ogen komen, mijn medestudenten onder ogen komen. Ik blijf vanuit mijn onbeholpen onbenulligheid de wereld aangaan.
Ik ben niet de eerste in deze positie, op deze plek. Ik ben ook niet de enige hier. En na mij volgen anderen. Weten dat mijn leraar hier geweest is, en dat hij ten volle begrijpt waar ik ben, wat ik doormaak, wat ik doe, denk, voel, dat dit een gedeelde ervaring is, geeft mij veel vertrouwen in zijn oordeel en reacties. Het maakt mij één en al bereidheid te leren van hem. Zolang hij me wil leren.
Ik blijf onderzoeken en moet opnieuw leren vragen. Maar ik vertrouw er op dat als ik mijn studie en training doorzet, ik werkelijk wat ga leren.
Eigenlijk is het ongelofelijk welk een aandacht en energie zowel Rients als Willem tot nu toe in mij hebben gestopt. Waar halen ze het vandaan? Waarom doen ze zoveel moeite in vredesnaam? Heb ik ooit iets terug gedaan? Iets gegeven, echt gegeven? Mezelf gegeven zoals zij dat schijnbaar onvermoeibaar doen? Ik kan het me niet herinneren.
Een afschuwelijke twijfel dringt zich nu op: wat als Rients zich wel in me heeft vergist? Waarop baseert hij toch zijn verwachtingen? Wat ziet hij? Wie ziet hij? Wat is er verder dan dit tot nu toe falende 'ik'?
Ik heb geen idee. Maar laat ik het mijn dankbaarheid niet laten vertroebelen. Warme dankbaarheid die me destemeer toegewijd maakt en vastberaden de weg tot het einde te gaan.
BUTSU DO MU JO SEI GAN JO _/I\_
| Datum | maandag 28 september 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 12:28 |
| Tags | twijfel moed vertrouwen leren |
| Meer | Recent/Archief |