Gisteren deed ik mee aan een team building-dag met de afdeling waar ik werk. Mijn collega's en ik hadden geen idee wat we zouden gaan doen. Het bleek ditmaal over ons zelf te gaan. Echt ons zelf als compleet mens, niet alleen als de leverancier van kwaliteiten, capaciteit en competenties.
Dromen, durven, doen
was het thema. En ieder van ons gaf woorden aan onze echte droom, geholpen door de vragen van collega's. Dromen binnen het werk of daar buiten. Dromen waar je al aan werkte of die nog zo onuitgesproken waren dat je moest zoeken naar woorden. Dromen in ieder geval waar je bereid voor was hard voor te werken, voor te offeren, voor te gaan, jezelf aan te geven.
In groepjes gingen we uiteen en binnen het kleine groepje collega's kregen de persoonlijke dromen hun woorden, hun beelden en soms al plannen met een concreet voornemen.
Fotografie als beroep, kinderen zien opgroeien, bergwandelen, kunnen blijven genieten van het moment, stoppen met werken... Mooie dromen kregen woorden, en terwijl dat gebeurde glansden ogen op en ging de blik naar binnen en glimlachend weer terug naar buiten.
En toen was het mijn beurt. Ik weet al lang wat mijn droom is. Sterker nog, mijn droom is mijn doel geworden en ik werk keihard om het te bereiken. Zonder dat ik zekerheid heb of ik het überhaupt ooit bereik overigens.
En toch aarzelde ik om er woorden aan te geven. Ik had het nog nooit onder woorden gebracht. Niet op schrift, niet mondeling. Niet tegen bekenden, niet tegen onbekenden. Niet tegen leraren, ouders, vrienden. Nog nooit. Het is zo'n idioot doel... zeker in werkomgeving.
Verlichting,
fluisterde ik en ik schraapte mijn keel. Religieuze verlichting
sprak ik net wat sterker en luider. Het bleef stil. En wat versta je daar onder?
vroeg een collega me. Hele goede vraag. Dat ik zo één ben met alles, iedereen, elke situatie, dat ik vanuit die eenheid altijd weet wat te doen.
De collega's die ik om mij heen had, hebben allen kinderen en ik vond iets dat ze zouden begrijpen. Jullie kennen die eenheid.
lichtte ik toe. Toen je kinderen geboren werden en je vrouw uit haar barensnood een nieuw leven de wereld in perste, toen je die urm op je arm nam, zittend op de bedrand... Er was geen onderscheid tussen jou, je vrouw en je nieuw geboren kind. Jullie drieën vielen volkomen samen en waren samen één: de hele wereld. Je hoefde je ook niet af te vragen wat je moest doen of zeggen. Of niet doen. Alles ging vanzelf. En alles was perfect. Of niet?
Ze bevestigden. In dat moment waren jullie verlicht. Jij, je vrouw, je kind. Alledrie tegelijk verlicht. Dat is verlichting.
Jij hebt geen kinderen.
zei er één. Hoe weet jij of en wanneer je verlicht bent?
Weer zo'n goede vraag. Als ik goed weet te sterven.
antwoordde ik. Als ik kan sterven en daar bij blijven, de ervaring aanga en volkomen sterf tijdens het sterven zelf. Dan weet ik dat ik verlicht ben in dat moment.
En toen was het pas echt stil. Een stilte die ik liet duren. Niet als truc. Niet als stijlmiddel. Maar omdat hij goed voelde. Één collega zei Dat is dus een doel dat er toe doet.
Wat ik niet ontkende. Wel gaf ik hem zijn eigen doel in herinnering en wist hem opnieuw het belang van zijn doel te laten inzien.
Bij de afronding van de workshop werd gevraagd of mensen op een lijn wilden gaan staan die aangaf of het praten over hun droom hen maar enigszins op weg had geholpen, op een schaal van 'helemaal niet' naar 'enorm'. Ik ging staan waar ik de waarde 'behoorlijk wat' vermoedde. Het onder woorden brengen van mijn droom, mijn doel, het uitspreken tegen echte mensen, zeker tegen mensen die mij persoonlijk kennen, maakten mijn doel concreter dan tevoren. En ik wist nu met zekerheid: Dit wil ik!
Moe van de dag kwam ik in Nijmegen aan. Gegeten, biertjes gedronken. Nog verward over mijn positie als
De afgelopen dag met collega's sloot op briljante wijze aan bij het thema van de avond: Doel en richting in je leven. Rients vertelde over zijn doel. Verlichting!
zei hij. Veel uitgesprokener dan ik zou kunnen nog. Ik veerde op. Begin with the end in mind
vulde hij aan met Stephen Covey sprekend, en hij vertelde in strakkere bewoordingen en met een zekere zelfverzekerdheid over het kunnen sterven. Mijn hart sloeg over. Gelukkig! Nog minstens één zo'n gek als ik op deze aardbol.
dacht ik.
En ik voelde me bevrijd en diep gelukkig.
| Datum | woensdag 30 september 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 18:29 |
| Tags | verlichting sterven doel droom geluk |
| Meer | Recent/Archief |