Eindelijk bereikt mijn
Al die activiteit heeft maar één nadeel: vermoeidheid.
Ik zit nu weer thuis op de bank na een
Het openen van de Hartsoetra vond ik behoorlijk veel spannender dan ik vooraf had bedacht. Er zaten behalve Nico nog meer leraren in de Zendo en daar was ik me van bewust. Ook van de aanwezigheid van een groot aantal zeer ervaren
Ook de hele dag bellen en klepperen ging goed, al raakte ik wel vermoeid. Het letten op het tijdsverloop en op de tijd zelf, naast voor jezelf goed zitten en werken, bleek zwaarder dan ik had ingeschat als je dat een dag doet. Oop enig moment werd het wat vanzelfsprekender, maar toen was de dag al bijna voorbij.
Ik merk daarnaast dat ik ontspannener raak in het hele Zen. Op enig moment liep ik met thee. De thee waarmee de deelnemers hun soepkom schoonmaken. Één van de deelnemers rommelde wat met de kom, haalde hem weg nadat ik een bodempje thee had ingeschonken, hield hem toen weer op, omdat ik zijn buurvrouw nog wat inschonk. Van binnen grijnsde ik al. Prompt schonk ik meer thee bij in zijn kom. En nog meer. En nog meer. Hij stopte me niet, keek alleen verbaasd en geschokt naar de grote hoeveelheid thee in zijn soepkom. Die had even wat te doen
Even verderop tijdens het theeschenken, proeste ik het opeens uit. Nagenoeg de slappe lach om dat verbaasde en verschrikte gezicht. Ik schonk verder, maar had het wel even lastig met dat gelach van me.
Zo'n grapje had ik me kort geleden nooit durven veroorloven. Nu genoot ik er van. Het 'slachtoffer' meldde wel even dat hij het wat druk had gehad met het wegwerken van zijn thee. en dat hij wachtte op zijn kans. Die komt namelijk vast
Ook Nico is een bijzonder mens. Zoals ik al meer bijzondere mensen heb ontmoet onder 'Zenners', zeker onder
Zo tegen het einde ontstond toch een moment waarin ik werd geraakt. Nico vertelde over zijn relatie met de boom die buiten, voor zijn huis staat. Hij ziet de boom als hij aan zijn bureau zit. Die boom is nooit hetzelfde.
zei Nico. Die boom is geen dag hetzelfde.
En hij had het niet over technische veranderingen, zoals wel of geen blad, de kleur van het blad, wel of geen fiets die tegen de boom staat. Natuurlijk, dat ook. Maar ook wat anders. En ik begreep wat.
Er is geen mens met wie ik het tot nu toe heb kunnen delen. Geen mens die het ook begreep tot nu toe. Als ik in de trein zit, dagelijk als forens tussen Gouda en Utrecht, zie ik buiten de trein het landschap. En dat is nooit hetzelfde landschap. Iedere rit een ander landschap. Een nieuw landschap. Soms zo anders dan voorheen, dat het landschap me verrast en ik twijfel of ik wel in de goede trein zit en niet per ongeluk op weg ben naar Amsterdam of zo. Dát anders.
Als ik dat aan mensen probeerde uit te leggen, verloor ik ze. Ze begrepen er niets van. Zeker niet als ik aanvulde dat dat anders ook geldt voor iets eenvoudigs als de kattenbak. Elke dag volkomen anders. Nieuw. Steeds weer nieuw.
En helemaal als ik er bij vertelde dat het ook altijd van een bijzondere schoonheid was. Hoewel ik besef naar een productieproces te kijken, de productie van melk, de productie van wol, van kaas, de productie van vlees, staat dat de schoonheid van het geheel niet in de weg. Nooit. Of het nou regent met striemen en grijs grauw vaal is met weinig zicht, of helder tot veertig kilometer verop met jagende stapelwolken, of goud overspoeld bij een hele zachte en stille zondsopkomst, of mistig met zicht tot slechts twintig meter buiten de trein, altijd is die schoonheid aanwezig.
En dat geldt ook de kattenbak.
Ik zag nooit iemand met mij naar buiten kijken. En soms wilde ik wel schreeuwen tegen mijn medereizigers. Zie dan! Zie dan! Kijk nou toch! Zie dan!
, maar ik neem aan dat men me voor gek zal verklaren. En soms voelde het ook zo, dat ik langzaam gek aan het worden was. Dat niemand die nieuwe wereld met mij kan zien, iedere dag en soms vaker helemaal nieuw, omdat die er niet was.
En nu zei Nico Die boom is geen dag hetzelfde.
To study the way is to study the self. To study the self is to forget the self. To forget the self is to be enlightened by the ten thousend things.
Nico haalde het aan. En ook op mijn aangeven dat dit gepaard gaat met angst en vervreemding en verdriet, naast vreugde en verwondering.
Hoe herkenbaar. Hoe herkenbaar! In Dokusan hebben we het er nog kort over gehad. Ik merkte dat ik aangedaan ben door de ontwikkelingen. Door iets dat je al dan niet inzicht noemt, wat er niet toe doet.
Ik weet wel dat ik noch Willem, noch Rients hier ooit over heb gehoord. Terwijl het voor mij juist één van de belangrijkste, herkenbaarste veranderingen is sinds ik met mijn
Ik ben blij dat Nico dan teminste wel begreep waar ik het over had. Echt begrijpen, omdat hij dat van zichzelf herkent. Wat is het belangrijk dat een leraar uit eigen ervaring kan putten om de leerling te laten groeien binnen zijn of haar eigen ervaring. En wat is het belangrijk voor de leerling om zo'n leraar te vinden en te mogen ontmoeten af en toe.
BON NO MU JIN SEI GAN DAN_/I\_
| Datum | zondag 04 oktober 2009 |
|---|---|
| tijd (gmt+2) | 20:03 |
| Tags | poort inzicht verheldering bevrijding |
| Meer | Recent/Archief |