Weblog

Één Verhaal

Ik heb nu mogen kennismaken met meerdere goede Zen-leraren. Het is voor mij geruststellend om te ontdekken dat ze allemaal hetzelfde verhaal vertellen. Volkomen anders omdat het over henzelf gaat. En toch helemaal hetzelfde. Er is maar één verhaal.

Nico Tydeman slaat op zijn knieën en zegt Hier gaat het om. Dít is 'De Weg'. Jiun, Roshi haalde de vraag aan What is a homeless monk? om me uit te leggen dat Dít, slaand op de borstkas, je thuis is. Je adem je anker. Wat ademt je thuis.. Tenkei, Roshi, laat me ontdekken en door zijn aanhoudende en indringende manier van vragen, ook uitspreken dat This 'Self' of me, opnieuw die hand op de borst, My Self (!), what is that? Not much. was alles waar ik mee kon antwoorden. Willem Scheepers aarzelt niet om keer op keer duidelijk te maken dat Grote Twijfel, een fundamenteel Niet-Weten, een prima plaats is om te verblijven en van uit te gaan. We kunnen niet weten wie of wat we zijn. Wat zit hier? met de hand op de borst. Wat ademt? Wíe is het die ziet, hoort, proeft, ruikt, denkt, voelt? Wíe? En tot slot Rients Ritskes die me met het geven van mijn Zen-naam, ??, precies daar op wijst: Jíj bent het, maar je kan niet weten wat dat is!

Dít zelf, raadsel en antwoord tegelijk. Alles dat er is, startpunt en eindpunt, thuis en De Weg, zekerheid en volkomen duister. Dít is waar ik het mee moet doen. Dít is het enige antwoord op alle vragen.

Voorzichtig aan deel ik mijn voornemen om op afzienbare termijn een jaar een Zen-klooster in te gaan, met een aantal vrienden. Enerzijds omdat ik vind dat mijn vrienden recht hebben om te weten wat mijn plannen zijn. Anderzijds omdat ik toch zeker nog behoefte voel om keuzes waar ik midden in zit, te toetsen en bevestigd te krijgen van wie ik vertrouw.

De reacties die ik tot nu toe heb gekregen, liggen min of meer met elkaar in lijn. Waarom verbaast me dat nou niet. zei er één. Ergens in jouw naam staat 'Niet Half', glimlachend. Of nadenkend: Het voelt goed. Over het geheel voelt het goed.

Waarom wil je dat gaan doen? bleek de vraag te zijn die ik mezelf al talloze malen had gesteld en waar anderen toch ook wel een antwoord op zouden willen hebben. Maar dat antwoord lijk ik niet te hebben. Ik kom in de buurt van een antwoord, maar haal het steeds net niet. Want waarom wil ik dit?

Als ik met de trein tussen Gouda en Utrecht reis zie ik het landschap buiten inmiddels voor achthonderdste maal. En toch ook niet. Steeds weer zie ik het landschap voor het eerst. Een landschap van een eenvoudige en heel toegankelijke schoonheid. Een overrompelend nieuw dat me ontroert, soms tot tranen toe. In de trein waarmee ik reis, zie ik niemand die met mij naar buiten kijkt. Ik ben daarin volkomen alleen.

Ergens in het verschil tussen wat ik doe, wat ik zie, hoe ik me voel, en wat de andere treinreizigers doen, wat zij zien, hoe zij zich voelen, ergens in dat verschil zit mijn reden om naar een Zen-klooster te willen en om uiteindelijk wellicht, waarschijnlijk, ook te willen intreden. Maar wat dat verschil is? Wat die reden nou is? Wat het antwoord is op de vraag Waarom wil jij naar een Zen-klooster? Waarom wil jij uiteindelijk Shukke Tokudo doen?

Dat ben jij. zei een goede vriend van me gisteren toen we het er over hadden. Jij bent dat antwoord. Er zijn dus mensen die zonder Zen-training zomaar begrijpen waar het over gaat.

De Boeddha zei bij zijn overgaan: Wees een lamp voor jezelf. Laat onwetendheid oplossen in het licht van de wijsheid. En nu begrijp ik waarom het Noorden Heilig is. Dit zelf, raadsel en antwoord tegelijk. Thuis, De Weg, er is maar één verhaal: het donker ís het licht.

Dus niet alleen is vorm leegte. Maar vooral ook ???? !

Datum	zaterdag 17 oktober 2009
tijd (gmt+2)	12:24
Tags	licht donker zelf antwoorden
Meer	Recent/Archief